De overheid wilde het gebruik van elektrische auto’s in Nederland stimuleren om zo een positieve bijdrage te leveren aan het tegengaan van milieuvervuiling.

Er werd een regeling ingevoerd die gebaseerd was op emissierechten. Miljarden aan subsidie werden uitgegeven en er werd gebruik gemaakt van een model om de impact van het beleid te beoordelen.

Als een bedrijf op een plek energie bespaart, kunnen ze de emissierechten verhandelen en kan er op een andere plek meer uitgestoten worden. Hierdoor gingen er niet alleen meer Tesla's, maar ook meer vervuilende auto's rondrijden. Dus voor de totale uitstoot had het weinig effect. Ook de bereikte impact is twijfelachtig, want er werd een model gebruikt waarvan niemand wist hoe het eigenlijk werkte, terwijl er wel beleid op werd gebaseerd. Daarnaast zijn er heel veel middelen waarmee je het gebruik van elektrische mobiliteit zou kunnen stimuleren en is er eigenlijk alleen gekozen voor de subsidiëring, de fiscale aanpak. Dit fiscale voordeel is vooral terecht gekomen bij rijkere zakelijke rijders, terwijl iedereen in de samenleving ervoor moest betalen. Ook bleek dat de auto's naar het buitenland verdwenen na het verstrijken van de leasetermijn, aangezien er geen subsidie was voor particulieren.