Het primaire doel van een medewerker van Logius, was uiterst pragmatisch en gericht op directe, persoonlijke efficiëntieverbetering. Hij zocht een oplossing voor zijn eigen dagelijkse, repetitieve en foutgevoelige werkzaamheden, die bestonden uit het handmatig controleren van talloze dashboards. Zijn intentie was dan ook niet om een grootschalige, organisatiebrede verandering te bewerkstelligen, maar om een lokaal en concreet probleem op te lossen met de nieuw beschikbare AI-technologie.

De aanpak van dit project was kenmerkend voor een bottom-up, agile innovatieproces, gedreven door een individuele medewerker die een praktisch probleem wilde oplossen. Anton, de functioneel applicatiebeheerder, begon niet met een formeel projectvoorstel of een uitgebreide businesscase, maar met een directe, hands-on benadering. Hij identificeerde een duidelijke inefficiëntie in zijn eigen dagelijkse werkzaamheden: het tijdrovende en foutgevoelige handmatig controleren van diverse dashboards en certificaatverloopdata. In plaats van dit probleem via de geijkte, langzame paden aan te kaarten, besloot hij de kans te grijpen die de organisatie zelf bood in de vorm van een bedrijfsbrede hackathon. Deze twee dagen gebruikte hij niet voor een toegewezen project, maar voor zijn eigen initiatief. Hoewel hij geen formele programmeur was, maakte hij gebruik van de laagdrempelige kracht van generatieve AI, specifiek de tool Claude, om een geautomatiseerde monitoringoplossing te bouwen. Zijn aanpak was iteratief en experimenteel; hij ontwikkelde een script dat lokaal op zijn eigen computer draaide en de benodigde informatie van de verschillende systemen verzamelde. Na de ontwikkelingsfase volgde een cruciale validatiestap: de demonstratie van de tool. Hij toonde aan dat zijn oplossing succesvol werkte en in één overzichtelijk dashboard de status van applicaties, processen, certificaten en geheugengebruik kon weergeven. Een belangrijke toevoeging was de functionaliteit om bij problemen automatisch een alert te sturen naar een chatplatform, wat de communicatie en reactiesnelheid aanzienlijk zou verbeteren. Om de bruikbaarheid verder te vergroten, schakelde hij de hulp in van een collega-ontwikkelaar, die ervoor zorgde dat de door AI gegenereerde alerts leesbaar en begrijpelijk werden voor niet-technische collega's. De volgende fase in de aanpak was het zoeken naar draagvlak binnen zijn directe werkomgeving.

Gewenste resultaten: Ondanks het feit dat de tool nooit in productie is genomen, heeft het project een aantal zeer waardevolle en gewenste resultaten opgeleverd. Het meest opmerkelijke succes was het onomstotelijke bewijs dat een medewerker zonder formele programmeerachtergrond, gewapend met moderne generatieve AI-tools, in staat is om in een extreem kort tijdsbestek van slechts twee dagen een volledig functionele en nuttige applicatie te ontwikkelen. Dit dient als een krachtige demonstratie van de democratisering van softwareontwikkeling en het immense potentieel van AI als een 'co-piloot' die medewerkers in staat stelt hun eigen productiviteit en werkprocessen te innoveren. De tool zelf was een onverdeeld succes: het automatiseerde een vervelend, handmatig proces, centraliseerde cruciale informatie in één overzichtelijk dashboard en verbeterde de teamcommunicatie door heldere, geautomatiseerde alerts. Ongewenste resultaten: Het voornaamste en meest teleurstellende ongewenste resultaat was de volledige blokkade van de implementatie van de tool. Ondanks de bewezen functionaliteit, de lage ontwikkelingskosten en het brede interne enthousiasme, mocht de innovatieve oplossing niet in gebruik worden genomen. De vooruitgang stuitte op een onwrikbare muur van bureaucratie, geconcretiseerd in een ontmoedigend en disproportioneel twaalf stappen tellend compliance-traject dat werd opgelegd door de security officers. Dit proces stopte het initiatief effectief, omdat de medewerker niet de middelen, tijd of expertise had om een dergelijk complex traject te doorlopen. Een ander significant negatief resultaat was de pijnlijke onthulling dat het officiële, door de overheid aangeboden alternatief, in de praktijk niet voldeed aan de eisen; het werd door gebruikers als instabiel en te traag ervaren. De kloof tussen wat technologisch mogelijk is en wat de organisatie procedureel toestaat, werd pijnlijk duidelijk, wat een sterk demotiverend signaal afgeeft aan proactieve en innovatieve medewerkers. Dit alles resulteerde uiteindelijk in een volledige handhaving van de inefficiënte status quo en een significant onbenut potentieel.